سيّد رضى و شعر سيّد رضى در شعر نيز داراى شهرت عظيمى است . البته هرگز شعر چيزى بر عظمت او نمىافزايد و ليكن با اين حال آن مقدار كه شعر گفته است ، نشانگر توانمندى وى در سرودن شعر است . سيّد رضى در حالى كه هنوز به ده سالگى نرسيده بود قصيده‌اى غرّاء سروده كه در آن نسب عالى خود را بازگو مىكند . بسيارى از دانشمندان وى را شاعرترين فرد قريش مىدانند . خطيب بغدادى در تاريخ خود مىگويد : از محمّد بن عبد اللّه كاتب شنيدم كه نزد يكى از بزرگان به نام « ابو الحسين بن محفوظ » گفته بود : من از گروهى از دانشمندان ادبيات شنيدم كه مىگفتند : سيّد رضى زبردست‌ترين شاعر قريش است . « ابن محفوظ » در پاسخ گفت : آرى اين سخن درست است ، سپس افزود : در ميان قريش كسانى بودند كه خوب شعر مىگفتند امّا شعر آنان اندك بود ، ولى كسى كه هم زيبا شعر گفته و هم زياد ، جز سيّد رضى كسى نبوده است . لقب‌ها و منصب‌هاى اجتماعى سيّد رضى بهاء الدّوله ديلمى در سال 388 سيّد رضى را به « شريف اجلّ » ملقب گردانيد و در سال 392 لقب « ذو المنقبتين » گرفت و در سال 398 به « رضى ذو الحسبين » ملقّب گرديد و در سال 401 بهاء الدوله فرمان داد در همهء سخنرانىها و مكاتبات از سيّد رضى با لقب « شريف اجلّ » نام ببرند . سيّد رضى در سال 380 در حالى كه بيش از 21 سال نداشت توسط « الطائع